POESIA

ANTES DE QUE TI FOSES VIAXEIRO
De pasa un segredo, de Ramiro Fonte
Cando veñas ó norte, non preguntes
Por unha casa vella;
Pola sombra de seu, nas calexas deitada
Como se deita o inverno
Con derrotados meses sobre o mundo e as choivas.
Cando vefias ó norte, vello amigo,
Non preguntes ás brétemas que furtan
Os segredos das cousas;
Non interrogues fondas baixamares
—E menos nun agosto de altas lúas—,
Nin os bosques de antano,
Onde soñan as fajas e as carballeiras nobres.
Hai unha casa branca. Agardareite
Aireando os seus cuartos,
Abrindo as contras, para que a luz reciba
Aquilo que foi meu;
Ordenando papeis dos meus esquezos,
Libros daquela, versos
Por rematar aínda,
Escuros calendarios que escribiron
Anos mozos e nomes de rapazas.
E esta canción que é túa, e escribín para ti,
Antes de que ti foses viaxeiro,
Moito antes quizais
De que tiveses sede, e decidises
Partir, soñar, ama-lo corazón
Destas palabras poucas.
Cando chegues ó norte, non preguntes.
Dirache o teu desexo que eu estaba agardando.

POESIA

De Reversos de Ramiro Fonte, p.159

Fonte Nova

DESARRIMADAS casiñas
Coma esquecidos parentes
E, así e rodo, aínda veciñas
Das rúas da miña mente.
Sospeito que as vosas caras
Me resultan coñecidas
Pois non é de todo avara
A lembranza nesta vida.
Puras casas mariñás,
Avergoñadas labregas
Que, coma vellas cristiás,
Ouvides campás vilegas.
No medio de herdades monas
E de abandonadas leiras,
Xunto ó muro dunha horta,
Da soidade compañeiras.
A boa constelación
De pinzas multicolores
Converte cesto balcón
Nun cadro de mil amores.
Unha amable escuridade
Flúe da porta da bodega,
E entón me envolve a saudade
Que arrastran as cousas cegas.
Reinauguro ese escenario
Das paisaxes esenciais
Perdidas nese lunario
Das lúas de nunca máis.
Xa non sei cando morreu
Aquel vello mariñeiro
Que fa da ribeira á ceo
E plantou un limoeiro.
(fonte)
¿Que murmurará esa forne,
De mín o que ela dirá
Nunha xornada de hoxe
Ou de pasadomañá?
Bu contei aqueles anos,
Mais cúlpome de esquecer
Os dous xenerosos canos
Que me deron de beber.

POESIA

De Reversos de Ramiro Fonte

ALFA

ANTES das cores do mundo
E das sombras do rueiro,
Do regato cantareiro,
Antes do suco profundo;
Antes desas chuvias longas
Que amortecen esperanzas,
Das primixenias lembranzas
Que ó futuro se prolongan,
Vellas con escapularios,
Labreguiñas misteriosas,
Por non andaren ociosas
Completan un setenario.
Reclamo a súa clemencia
E así reparo unha ausencia.
O cativiño cristián
(sei que esta mesma canción
Naceu naquela oración)
Leva o home da súa man.

POESIAS

De Reversos, de Ramiro Fonte

DÚAS IRMÁS

Paxaro que vas voando,
Dille á miña irmá maior
Que aínda non sabemos cando
Se agrandará a miña dor.
Paxaro que vas voando,
Dille á miña irmá pequena
Que non podo saber canto
Se agrandará a miña pena.
Ramiro Fonte

POESIAS

De Reversos de Ramiro Fonte, p.52

TAREFA

E se enterrei longos anos
Da miña vida en pintar
Esa vida popular,
Eses segredos humanos;
Se recuperei a infancia
(tempo aquel cunha cor gris
Coma os medos dun país)
Nunha volátil fragrancia;
Se os sons pobres dunha rúa
Escoitei desde as xanelas,
Esas cegas sentinelas,
Se colguei do ceo a lúa;
Se a crónica dalgún barbeiro,
Dun puro mestre escolar,
Da ponte que cruza o mar,
Lle entreguei ó mundo enteiro,
¿Poderedes desculpar
A miña invisible prosa
Por eu querérvola dar
Sen a espiña dunha rosa?
¿Poderedes concederile
A indulxencia, o perdón,
A quen quixo perdoarile
O mal a eses corazóns?

POEMAS

Poemas de Ramiro Fonte

HOXE

Hoxe non morrerei. Sábeno as fornes,
As estrelas, as lilas, os piñeiros,
Os paxaros, as sombras deses montes,
As flores do camiño, o mar enteiro.








TENDIÑAS

No meu recordo son reo
Das tendilias de tebeos.
Xurdían nalgúns portais
Coma flores naturais.
Unhas caixiñas de froita
(a cousa non era moita)
E uns aquejados cordeis
Presentaban os papeis.
Co seu sentimento práctico
Da vida, o neno simpático
Xuntaba a mercadorja
Nunha das vilegas vías.
Nunha ocasión decidín
Traizoarme un pouco a mm.
Mal aprendiz de libreiro
(nunca che fun un logreiro),
Entreguei á pon estraña
Miñas bélicas fazañas;
Mostrei nos comúns lugares
Varias vidas exemplares.
Foi por tedio ou por preguiza
Naquela tarde outoniza,
Non moi lonxe da fontiña
Que coidaba da alma miña,
Mais ningún dos meus veciflos
Desviou o seu camiño;
Nin sequera por azar
Se arrimou a follear.
Un refachifio de vento
Traspoleira os pensamentos.
Canfurnei a colección.
E hoxe vendo o corazón.

PARA RAMIRO, CON AMOR, DESDE EL PUENTE DE PIEDRA

PARA RAMIRO, CON AMOR, DESDE EL PUENTE DE PIEDRA
É o que desexaba escribir, a obra coa que levaba soñando moito tempo. Quería un libro
con bo galego, que puidese servir como modelo de prosa clara, sinxela, transparente.
Que estivese cheo de vida e fixese á vez chorar e rir. Cando escribo agora é para facer
obras canónicas na literatura galega. Contra o que pareza, o que digo é humilde. Arranxemos a prosa, escribamos ben, limpo... son cousas modestas. Se consigo levar a bo porto unha obra de 800 páxinas que se lea creo que fixen algo importante.
(...) Hai unha aposta decisiva por un modelo de prosa, desenvolvido ao longo dun
proceso longuísimo de elaboración. E iso esixía tamén definir un modelo de lingua que se foi perfeccionando, que se foi depurando co paso do tempo.
O que eu chamo a prosa invisíbel. Unha prosa que fuxa tanto do exceso de grandilocuencia, chea de frases que se perden e que carecen de sentido, coma da ausencia total de estilo que vemos en moitos narradores actuais. Unha prosa que se lea ben e na que o sentido corra con naturalidade. Como literato, xa dende rapaz, o meu máximo anceio foi sempre ampliar e mellorar a paisaxe literaria galega.

POESIA 3

William Faulkner

TIÑA ollos de falcón
E o seu corpo descarnado;
Tiña un plural corazón
Cheo de xente do pasado.

Traía o andar dun xinete
De cabalos desbocados
(a vida é un simple xogete
Nas mans de Shakespeare, do Fado)

O ritmo dos grandes ríos
Que rebordan nunha chea
Deulle á prosa. ¡Quen o crea¡

Bebeu, entre falsas calmas,
E exerceu o señorío
Sobre un condado de almas

POEMA 2

TENDIÑAS
No meu recordo son reo
Das tendiñas de tebeos.
Xurdían nalgúns portais
Coma flores naturais

Unhas caixiñas de froita
(a cousa non er amoita)
E uns aquelados cordeis
Presentaban os papeis



Co seu sentimento práctico
Da vida, o neno simpático
Xuntaba a mercadoría
Nunha das vilegas vías

Nunha ocasión decidín
Traizoarme un pouco a mín.
Mal aprendiz de libreiro
(nunca che fun un logreiro)

Entreguei á poxa estraña
Miñas bélicas fazañas;
Mostrei nos comúns lugares
Varias vidas exemplares.

Foi por tedio ou por preguiza
Naquel atarde outoniza,
Non moi lonxe da fontiña
Que coidaba da alma miña.

Mais ningún dos meus veciños
Desviou o seu camiño;
Nin siquera por azar
Se arrimou a follear.

Un refachiño de vento
Trapoleira os pensamentos.
Cnfurnei a colección.
E hoxew vendo o corazón.

RF



Aquí escribes el resto del contenido que no se vera.

POEMA

SUMA
Todo suma no libro do universo,
Na conta que comeza e non acaba:
Os trinta e nove mil precisos versos
Que rimou Ariosto nas oitavas;
Unha bala de prata dun converso
As verdades; as máscaras, escravas
Do noso rsotro; o mar, a eternidade,
Ostenta e oito teclas, a soidade…

INCIPIT 12. AS PONTES NO CEO / RAMIRO FONTE

A boa fotografía é invisibe. Dispóñome a entrar novamente na cámara escura da menoria. Intento someter unha seie significativa de negativos a un proceso de revelado. Confío os meus esquecementos a unha técnica literaria que obre o milagre da aparición de lembranzas vivas. Compórtome como ese fotógrafo alegórico que mergulla o papel na cubeta dos químicos. Sobre o papel van aparecendo as figuras duns nenos que rodean un acordeonista. Noutro, unha boa recua de escolares, ordenados polos chanzos dunha escaleira, posan para a posterioridade co seu mestre, soportando estoicamente uns uniformes grises.